Koekjesfabriek

Een flinke tijd geleden gaven we ons konijn, Rikkie, aan een kennis, die veel ervaring met dieren had. Rikkie had niet zo’n goede band met ons want hij liet zich niet gemakkelijk op pakken. De vrouw die Rikkie nam had zelf ook een mannentjes konijn, maar ze kon Rikkie wel nemen omdat we dachten dat Rikkie ook een jongetje was.

Zo’n half uurtje geleden werd mijn moeder gebeld door die vrouw: ‘Ik heb goed nieuws voor je! Rikkie is zojuist bevallen van vijf kleine Rikkie’s. Het is dus een meisje!’

Wij werden uitgenodigd om te komen kijken en nog geen tien minuten later staan we bij het hok. Ons konijn Rikkie, die nog precies het zelfde is. Misschien is ze/hij wat dikker geworden. In het hok liggen vijf kleine konijntjes tegen elkaar aan. Rikkie huppelt wat heen en weer, terwijl de vader toe kijkt vanuit een ander hok. Het kleine zoontje van de kennis vertelt trots dat hij de konijntjes heeft gevonden, samen met de buurman.

Ik, als ex-eenbeetjeeigennaarvanRikkie voel me trots, ook al moest ik best hard lachen toen ik het hoorde.

Ik moest echt naar de kapper, ik zag het zelf nu ook wel in. Ik kon zelfs een staartje in mijn haar, zonder al te veel pijn. Ik vond dat het zelf ook wel tijd werd, da’s best raar voor mij. Ik heb een gigantische hekel aan de kapper, zo’n man of vrouw die alleen maar aan je haar zit te pulken en al die verdomde haartjes in je nek en in je kleren. En dan wil je douchen, dan zegt moeders: ‘Agh, houd het gewoon! Het staat zo leuk!’

Vanmiddag ging ik, weer. Ik was het een beetje vergeten maar toch ging ik, toen ik ging zitten en ik zag dat ze dropjes bak er niet stond had ik al door dat dit nog wel eens best erg zou kunnen worden. Eerst deed hij de grote stukken, ik volgde het nog. Na drie kwartier begon hij kleine stukjes van mijn zijkant te halen. Bij mezelf vroeg ik me af: ‘Waaarom!? Wie ziet dat nou? Alleen iemand met een gigantisch vergrootglas, maar daar loop je niet mee over straat!’ Ik kletste lief door over mijn vakantie en over school. Hij begon met fohn’en van mijn haar, ik wist/hoopte dat het bijna klaar was. Ja, dat was het. Ik knikte en bedankte hem.
En niemand, echt niemand op straat keek me raar aan of vroeg: ‘Hé, heb jij soms je haren geknipt!?’ Volgens mij zouden ze me zelfs niet aanspreken als ik mijn haar zwart zou verfen.

God, ben ik nu de enige die een hekel heeft aan de kapper en daarna dan wel aangesproken wil worden, zodat ‘t lijkt alsof het het waard was!?

Ik dank U, ik aanbid U. U zag mij, zielig zijn met mijn hele zware boeken. Mijn lieve mentor had gezegd dat ik maar gewoon al mijn boeken voor Engels en geschiedenis moest meenemen. Dat waren er vijf, meer dan ik er nodig zou hebben op een dag.

En toen zag u mij, strompelend met die tas. Tijdens de les nog wel. ‘Jij had toch een extra grote kluis nodig? Kom maar even mee!’ Eigenlijk waren kluisjes pas vanaf donderdag te huur, maar U. En daar stond ik dan. Met een tas met misschien net twee boeken er in.

Ik ben U, meneer de geweldige concierge. Dankbaar, echt hoor.

De logopediste, dat was het afgelopen uur mijn lot. Ik was al eerder bij haar geweest voor een ‘kennismaking’. Deze keer was dus voor het ‘echie’.

Eerst moest ik even in mezelf ophalen waar het ook alweer was… Toen ik het door had, besefte ik dat het minstens 15 minuten fietsen was. Jippie.

Daar aangekomen vertelde ze me wat ze vorige week ook al had verteld, dat ik ‘pittig‘ moet praten. Ik wist niet precies wat ze daar mee bedoelde en dat vertelde ze me, blijkbaar opnieuw: ‘Duidelijk articuleren, leren duidelijk spreken.’ Hoe!? ‘Gebruik zinnen, gebruik ze eens in een klein toneelstukje.’

Ik mag dus nu mét rede deze week zeggen: ‘Kattekop!’ ‘ ‘n Pets met de stok!’ en meer. Ooh, dat lukt mij vast wel….

Ja, die afwasmachine van ons. Die heeft een kwaaltje. Want elke 2 weken verstopt hij zich zelf weer. Gewoon, zonder het ook maar aan te kondigen. En dan kunnen we weer bellen naar de ’service lijn’ van onze afwasmachine. Gister zei ze iets bijzonders: ‘Jullie kunnen eerst met een blablabla schroef de filter open maken en kijken wat er in zit!’ Dus, eerst kochten wij die schroef bij de lokale doe-het-zelf en daarna rommelde mijn vader even in de afwasmachine. ‘Nou, op hoop van zegen dan maar!’ zei die.

Toen ik terug kwam van het boeken kaften trok hij net de afwasmachine open. Ik keek eens goed en zag een beetje chocolade melk water liggen in de machine. Niet een beetje, nee. Er was niks doorgespoeld. Al het water was gebruikt lag daar.

Mijn vader beloofde vandaag een hartig woordje te gaan spreken met de ’service lijn’…

Blijkbaar heeft mijn berichtje gisteren geholpen, want vanmorgen was het droog. De zon brak zelfs een beetje door dus we onbeten snel op een terrasje vlakbij de Metro en we vertrekken uit eindelijk per bus naar het park, vlakbij de Eiffeltoren. Het plan was om hem minstens tot etage 1 te beklimmen. Mams staakte al na 160 trappen, ik en reisgenoot P. slaagde er in om tot etage 2 te lopen.

Daarna keken we eens naar die Champs Elysees, waar je je ogen uitkeek naar de dure Lois Vitton winkels en andere. We dronken snel wat en toen stuitte we op een leuk winkelstraatje waar ik meteen mijn nieuwe school/winter schoenen kocht, groen grijze All Stars. Ook kocht ik nog wat bij de GAP Paris, zoals op al die t-shirtjes daar staat.

Met al die tassen strompelde we naar het hotel, en toen gingen we voor het grote werk. De Eifeltoren geeft goed uitzicht, maar wat dacht je van een gigantische heuvel!? Daar zaten we even, toen gingen we maar eens eten en nog een stukje lopen. Nu ben ik terug in het hotel en ga zo mijn franse bedje opzoeken. Vandaag hebben we rond twaalf uur de Thalys naar Rotterdam en dan moet ik nog via Rotterdam - Utrecht - Arnhem - Nijmegen naar huis toe. Ik snap serieus niet waarom die apen van de NS nou geen fatsoenlijke lijn leggen tussen Rotterdam en het oosten. Maar, vandaag en gisteren was het droog. En ik ben heus een beetje verliefd zo, op Parijs…

Vandaag stond ik om 09.45 strak gekleed beneden in de lobby. Ik keek eens naar buiten en zag regen. $#%@##$, deed ik nog inwendig. Na wat dillemma’s gingen we maar met de metro naar een warenhuis, waar ze alleen paar t-shirts van 250 euro verkochten dus daar waren we ook snel weg.

Daarna gingen we naar ‘het’ Louvre, ik moest mevrouw Mona toch maar eens even zien. En ik was nog nooit in dat hele Louvre geweest. Bij de metro zag ik al een groepje chinezen, en ik bedacht me opeens dat er wel veel mensen zouden kunnen zijn. Omdat het immers regende. En niks was minder waar. Zwart zag het van de Nederlanders, Belgen, Duitsers, Spanjaarden, Italianen, Amerikanen, Britten, Chinezen en ga zo nog maar even door. En bij de Mona stonden ze alsof Paris Hilton daar stond foto’s te maken, van Mona. Een man maakte zelfs foto’s terwijl hij zelf ergens anders naar keek. Helaas kan ik hier geen foto’s bekijken anders had ik je ‘t zelf kunnen laten zien.

Nadat we ontsnapt waren uit het Louvre, gingen we wat eten en hebben we wat geslenterd in de regen. Waar door ik nu nat ben, en pijn aan mijn voeten heb.

Parijs is geweldig, al mag die regen best verdwijnen. Hoor.

Bonjour! Hier spreek ik vanuit het bijna warme Parijs, waar ik net al toeterend naar ons Hotel ben gebracht door de taxichauffeur die niet al te blij was.

Als je in Nederland tienvinger-blind expert ben, dan ben je hier niks. De A zit op de plek van de Q en andersom. Nu ga ik met moeders en reisgenoot P. eventjes wat rond kijken.

Au revior!

Ik ga jullie, voor drie dagen en twee nachten verlaten. Want, ik ga met moeders en oom P. naar Parijs. Jawel, parijs.

Vanaf Donderdag tot Zondag vertroef ik me in een klein hotelletje, vlakbij ‘waar het zoal allemaal gebeurd’.
Ik weet niet hoe het zit met het internet daar, maar ik ga wel proberen om nog een klein blogje te schrijven. Morgen. 13.30, Rotterdam CS.

Au Revior!

PS: Ik heb een award gewonnen!