‘Ooooh, daaaaaaar. Ok, tot zo.’

Soms lijkt het alsof er: ‘DOM’ op je t-shirt staat.

Nu zul je heel verbaasd zijn en misschien wel in je zelf roepen: ‘Neeeeeeeeheehehehehe, waaarommmmmmm!!?????‘
Relax, ik zei toch dat ik dat toch niet ging doen? Nee, twee seconden dacht ik er over toen ik hoorde dat ongeveer de helft van mijn klas mijn weblog nu leest en zelfs reageert. Mijn weblog werd zelfs besproken tijdens het mentor/doe-even-niks-relax-uurtje. Ik zou nu halsoverkop kunnen vertrekken naar Verweggistan en gaan bloggen in het Pools, want ik moet toch iets.

Néé, ik doe dat toch niet. Pools is lastig. En waar moet ik dat ticket van betalen? Van die oh-zo-hoge advertentie inkomtsten van Koekjes *uuuhuhuhu*?

Weet je wat, komt u maar door met dat commentaar. Ik wist al dat ik geweldig ben.

Ik moest vandaag van hot naar her, omdat ze blijkbaar vinden dat kindjes die ook nog een laptop hebben.
Leven doe ik nog steeds, en vandaag kan ik niet zwemmen in het huiswerk, omdat ik er niks…. nada…. nul huiswerk heb. Ik dank de goden.

Er komt hoop ik snel weer ‘iets’, hier op Koekjes. Mijn inspiratie is tussen de boeken gekomen en treedt weer terug in het brein. Jawel, een stip aan de horizon.

* Ik kon echt geen betere titel verzinnen

* Dat hoorde ik een stel meisjes zeggen toen ik van lokaal 24 naar lokaal 3 moest.

Ik heb, zoals gewoonlijk wel weer een (paar) rede’s waarom ik KF nu zo even verwaarloos:

• Mijn docent wiskunde vindt ons zo lief dat hij ons twee hoofdstukken huiswerk geeft terwijl ik de volgende dag alles moet inleveren.
• School eet mij op.
• Mijn inspiratie ligt tussen een stapel boeken biologie, wiskunde en Frans.

Nu moet ik jullie dus wel beloven dat mijn comeback spetterend zou worden, mits de bronnen meewerken.

Ohja, en ik kreeg klachten waar mijn Twitter is gebleven. Hier dus. En nee, ik zet hem er niet op omdat de layout dat blijkbaar niet lief vindt. Dan moet je me maar ‘follow’en’.

Aufwiedershen.

Sinds gistermiddag is er iets raars met de ontspan/maak-foto knop van mijn camera.

Het ‘bescherm’ lipje, wat om de knop heen zit valt er uit, kort daarna valt de knop zelf er ook uit.
Ik zie dan gewoon ‘het kleine’ knopje, en als je die maar hard genoeg indrukt maakt de camera wel een foto.

Natuurlijk is dit niet normaal, en ik neem aan dat dit ook onder mijn garantie valt. Het toestel is van 17 Oktober 2007, dus nog minstens één maand gedekt onder de garantie..

Ik hoop dat u mij een oplossing voor dit rare verschijnsel kan geven,

Met vriendelijke groet

Rutger”

Grrrrrr….

PS 1; Er zijn ideeén voor een layout, moet alleen nog maar éven worden uitgevoerd.

PS 2; heb jij al gestemd? Ze zeggen dat de BlogWurst categorie iets voor mij is….

Nee, dus. Ik weet nu niet wat ik verder ga doen, maar omdat dat zwart me echt de keel uitging hangen heb ik dit er maar even opgezet.

Zucht, ik ben toe aan een kop thee/iets coooools.

T. en ik zeggen samen geen Néé tegen een frikandel, en drie weken zonder is natuurlijk een beetje heel erg lang. Daarom hadden we vorig jaar een afspraak, na de vakantie zou ik hem bellen en dan zouden we naar een van de beste Friettenten van Nijmegen gaan, Vuurens.

Dit jaar hadden we, in dat zonnige Italié ook weer afgesproken. We zouden contact hebben.
Ik stuurde T. verschillende smsjes, en belde hem een paar keer mobiel. Maar ‘t leek alsof hij van de aardbodem verdwenen was.

Vanmorgen belde ik eens naar hun vaste telefoon. M. nam op en vertelde nadat ik mijn verhaal had uitgelegd dat T. met de hond aan het wandelen was. We hadden afgesproken dat ik een kwartier later even langs zou fietsen..

Een kwartier later zat ik met een kop thee in mijn pyjama in de achtertuin. Mijn moeder kwam vertellen dat T. en M. vanavond zouden blijven eten.

T. en M. zijn hier, ik heb nu een afspraak. En we hebben gezworen dat er iets komt. Ik ga dood van die Loempia’s en Pizzabroodjes.

De hele middag heb ik geklust aan deze layout, en ik vind hem nu alweer iriteren.

Ten tweede, mijn opa en oma kan ik ook een zelfportret geven. Doe ik veel liever, want die kan ik nog zeventien honderd keer over doen en photoshoppen tot dat ik er bij neer val. Zo’n foto die gemaakt word door de schoolfotograaf moet binnen no time klaar zijn.

Gisteren was het dan zover, ik mocht naar de fotograaf. Ik zag dat ik de verkeerde kleuren had, want blijkbaar mocht lichtblauw opeens ook niet meer. Afijn, eerst werd er een enige klassenfoto gemaakt. Ik protesteerde nog, want we hadden op de introductie dag voor de vakantie al een foto gemaakt. ‘Maar die was niet officeel’, werd er tegen me gezegd. Hij werd drie keer gedaan, waarschijnlijk vanwege mij. Eerst keek ik de andere kant op, daarna lachte ik niet lief genoeg en toen had ik het eindelijk door.

Zo ging het ook met die ‘eigen’ foto’s. Ik zat met een vrouw in een klein benauwd Renault busje terwijl ze me gelukkig nog net niet vroeg of ik een knuffel wou om mee te lachen. Eerst keek ik teveel naar Rechts, toen was mijn kin te laag en toen moest ik als finishing touch nog even lachen. Vier foto’s later werd ik snel weggestuurd, ik was klaar.

Ik hoop zo dat hun computers crashen en dat alle foto’s weg zijn…

Je zou hem kunnen vertellen;

• dat een weblog een website is waar ik op schrijf en waar JIJ op kan reageren, maar da’s zo nerdicsh.
• dat een weblog gewoon een website is waar verhaaltjes op staan die door mij geschreven zijn, maar da’s zo uitgekleed.
• dat een weblog gewoon een weblog is
• dat hij gewoon zelf moet kijken.

Ik weet niet meer precies wat ik toen maar verteld heb, maar het is verrekt lastig.

Zo’n half uurtje geleden werd mijn moeder gebeld door die vrouw: ‘Ik heb goed nieuws voor je! Rikkie is zojuist bevallen van vijf kleine Rikkie’s. Het is dus een meisje!’

Wij werden uitgenodigd om te komen kijken en nog geen tien minuten later staan we bij het hok. Ons konijn Rikkie, die nog precies het zelfde is. Misschien is ze/hij wat dikker geworden. In het hok liggen vijf kleine konijntjes tegen elkaar aan. Rikkie huppelt wat heen en weer, terwijl de vader toe kijkt vanuit een ander hok. Het kleine zoontje van de kennis vertelt trots dat hij de konijntjes heeft gevonden, samen met de buurman.

Ik, als ex-eenbeetjeeigennaarvanRikkie voel me trots, ook al moest ik best hard lachen toen ik het hoorde.