“Hahahahahahaha, weet je wat natuurlijk weer gaat gebeuren he – ik ga natuurlijk weer alle talen door elkaar gooien als we in Spanje zijn. Ofcourse. Tu parler Español une little bit?” zei ik toen we ergens op een Franse autoroute reden langs plaatsnamen die ik niet kan uitspreken en mijn vader zei vervolgens dat het niet zo erg zou worden, dus ik vertrouwde hem.
Op het moment van schrijven ben ik in Spanje en ik begin langzaam mijn desoriëntatie in het Nederlands kwijt te raken. Ik vind opeens de Nederlandse verbastering die meisje redelijk normaal klinken en net twijfelde ik openlijk of het nou gedesoriënteerd of gedesoriënteert was. En zonet vroeg ik aan mijn moeder welke haar oriëntatie niet zo snel kwijt raakt of de bovenstaande zin nou geëindigd moest worden met het woord is of was.
Verder gaat alles goed met me.
