Alllicht heb ik dus een nieuwe tas. Daar ging nog wat aan vooraf, want ik moest eerst Het Menselijk Moeder en Vaderschap overhalen dat dit een zeer goede investering was gezien mijn oude, zwarte, vertrouwde tas zeg maar onder de grond weg scheurde.
Ik heb nu een zeer sjeike Eastpak. Het enige waar ik niet aan kan wennen is de geur. De geur in de tas ruikt nog helemaal naar de Bijenkorf, waar ik heb hem gekocht heb. En alles ruikt nu naar de bijenkorf. Zelfs mijn telefoon begint er al aardig naar te ruiken.
Bestaat er tassendeoderant?
Er ligt een boom in mijn tuin.
Toen ik vanmorgen beneden kwam, vroeg mijn vader of "ik het al gezien had". Hij wenkte mij naar het raam. Ik keek. En ik keek nog eens. De boom die normaal recht op stond in de tuin van de buren, hing nu in onze tuin. Over de trampoline. Heg kapot. Het kopje wat op de tafel stond vast ook. Het regent op het moment van schrijven nu en de boom wordt heel erg nat. Ik kan er eigenlijk wel aan wennen, aan zo'n boom in je achtertuin op een rare manier.
Lurkers, verzamel u hier!Als vervolg op de actie van Zezunja komt hier dus ook zoiets. Ik weet dat hier heel veel mensen lezen, maar ik weet ook dat de helft niet reageert. In weblogland worden dat ook wel lurkers genoemd. En gezien Karin ook weer eens begint aan het ont-lurken, doe ik mee.
"Maak u bekend. Vertel mij voor één keer dat u meeleest. Klik op het woordje ‘reacties’ bij dit stukje en zeg het:‘Ik lees mee’. Liefst met (nick of schuil)naam. Eventueel voorzien van hobby’s, ongewone eetgewoonten en andere geheimen."
Dus. Meneer of mevrouw de lurker. Wie bent u? Mijn ex? Een lid van een van mijn niet-fans clubje? Een spambot? Een kassamiep bij AH? Wie ben jij? Kom er voor uit, klik op reacties en laat mij weten wie je bent.
Dingen waar mannen mee worstelenVandaag had ik een typerend vrouwen vs. mannen dillemma. Laatst zei weetjesfreak S. tegen mij dat veel mannen worstelen met het dillemma dat ze een mailot willen dragen maar dat ze bang zijn dat hun geslachtsdeel alles gaat zitten uitrekken. Tsja.
Maar het dillemma waar ik mee worsel is puur hinderlijk. Als u een gezond levend mens bent, dan ziet u vast en zeker op zaterdagmiddag vrouwen fietsen. Met een heleboel tassen om hun stuur. Dat had ik dus vandaag dan ook, maar dan met een tas. En goddomme, wat is het irritant. Dat ding butste steeds tegen mijn mooie melkfleswitte benen. Vrouwen op de fiets hebben dat dan weer niet! Die fietsen met gemak met tich tassen om hun stuur!
Evengoed is het dus zeer naai, stom, vervelend, niet postief te benaderen of gewoon verbaal nakkend. Oh heilige heer, waarom kunnen mannen niet fietsen met een tas om hun stuur zonder eeuwige frustratie te ontlopen?
Verdikkie, een dillemmaNa een loei spanndende loterij vol met cliffhangers won ik een treinkaartje. Nou, niet zo maar eentje. Eentje met veertig procent korting. Zo eentje waar je normaal twaalf euro voor lapt. Moeder Overheid gaf het me gratis.
Maar, nu komt het knelpunt der knelpunten. Het Treinkaartje Met Eindeloze Korting is tot volgende week geldig, want hij is verdikkie al uitgegeven in September tweeduizendacht. En ik heb nog geen bestemming. Dus, mijn übergrote groep van lezers woont natuurlijk verspreid over Des Lands, dus roept u maar. Een stad, een tentoonstelling, een winkel die ik vast en zeker moet leegkopen, alle steden/dorpen/gehuchten die een treinstation hebben kunnen aangedaan worden.
Ik dank u ook hartelijk.
Mijn iPhone en ikToen ik zei dat ik een iPhone ging kopen, vroeg iedereen of ik wel lekker was. "Er komt toch een nieuwe!" zei iedereen. Maar goh, ik ging naar de T-Mobile en vroeg hoe lang de wachtrij was voor de nieuwe. "Zes weken" zei het T-Mobile meisje zonder blikken of blozen.
Dus ik heb nu een iPhone. Zestien gb. Wit. En ik ben als een kind zo blij 