Verder gaat alles goed met me I

31 July 2010

“Hahahahahahaha, weet je wat natuurlijk weer gaat gebeuren he – ik ga natuurlijk weer alle talen door elkaar gooien als we in Spanje zijn. Ofcourse. Tu parler Español une little bit?” zei ik toen we ergens op een Franse autoroute reden langs plaatsnamen die ik niet kan uitspreken en mijn vader zei vervolgens dat het niet zo erg zou worden, dus ik vertrouwde hem.

Op het moment van schrijven ben ik in Spanje en ik begin langzaam mijn desoriëntatie in het Nederlands kwijt te raken. Ik vind opeens de Nederlandse verbastering die meisje redelijk normaal klinken en net twijfelde ik openlijk of het nou gedesoriënteerd of gedesoriënteert was. En zonet vroeg ik aan mijn moeder welke haar oriëntatie niet zo snel kwijt raakt of de bovenstaande zin nou geëindigd moest worden met het woord is of was.

Verder gaat alles goed met me.

De WiFi-spot.

26 July 2010

“Wil je beschrijven wat voor een camping je op zit?” vroeg S. toen we op Skype aan het kletsen waren. “Nou, er is hier een WiFi-spot, en het is heel grappig!” “Wat is er grappig aan een WiFi-spot?” “Tsja, weet je, er zitten hier mensen” zei ik en zo begon het verhaal wat ik hier ook ga vertellen. Het verhaaltje over de WiFi-spot.

Ik zit namelijk op een camping met ongeveer driehonderd andere mensen. Samen met die driehonderd andere mensen deel ik één WiFi-kanaal, welke bij de hoofdingang staat. Op grote delen van de camping is het WiFi-signaal niet te ontvangen, dus plaatste de eigenaar een bankje onder de WiFi-mast.

Omdat het altijd actie reactie is, gingen internetverslaafden allemaal op dat bankje zitten. Ik dus ook. Ik kan ongeveer schetsen wat voor een mensen ik het afgelopen half uur hier heb getroffen:

-Jongeren
– Bejaarden die niet weten hoe ze met WiFi moeten verbinden
– Meisjes met paardenstickers op hun laptop
- Mensen die hier gaan zitten en vervolgens een half uur niks zeggen (internetters zijn in real-life niet sociaal, zeggen sommige mensen zoals mijn oma)

Buiten het feit dat het heel grappig is om naar te kijken, levert het ook een heel gesprek op met de internetgebruikers/verslaafden (“Waar zit het oplaadpunt? Heb je ook drankjes hier? Is het netwerk soms overbelast?”). Hoewel ik altijd stellig geloofde dat internet niet iets is wat je lekker samen gaat doen (vriendjes vroegen mij vroeger altijd of we samen gingen internetten), maar dankzij deze plek begin ik daar toch steeds meer in te geloven.

Dingen die je doet op vakantie.

26 July 2010

Veel mensen veranderen, zodra ze de Nederlandse staatsgrens achter zich hebben gelaten, in mensen die ze normaal niet zijn. Zo vragen ze in wegrestaurant opeens naar koffie met melk terwijl ze dat niet eens lekker vinden en doen ze rare dingen.

Een van die rare dingen die mensen doen is, bijvoorbeeld, op een banaan klimmen. Op het water. De banaan is geel – mensen trekken een reddingsvest aan en laten zich door Een Man (- die toevallig ook een fles whiskey in zijn zak heeft)Die De Banaan Via Een Speedboot bestuurt rondslepen via een meer. Soms vallen ze van de banaan af. Het ritje duurt vijf minuten en kost acht euro.

In normalitaire (dit is een woordverbuiging die ik bijvoorbeeld alleen zou maken op vakantie) situaties zouden mensen helemaal geen acht euro uitgeven om op een banaan te gaan zitten en daar vervolgens af te glijden. Maar: dat maakt niets uit. Je bent immers op vakantie. En Nederlander. En aangeschoten van de kindercola.

Reclame voor mezelf.

16 July 2010

Hallo, bent u daar? Met de middelen die ik heb wil u er even op wijzen dat het plan dat ik destijds had – alles wat ik leuk vind op een plek dumpen een beetje aan het falen is, dus ik heb alles wat ik gesplits heb. Daarom: alle leuke dingen die ik vind op het internet dump ik vanaf vandaad op www.rutger.tumblr.com. Op Koekjesfabriek.com komen dus alleen maar lappen tekst. En daar dus foto’s/linkjes/fimpjes/muziekdingen die ik vind dans l’internet of die ik zelf in elkaar haakte.

U ook een fijn weekend.

Rutger gaat op vakantie en heeft daar stress om.

14 July 2010

Vanmorgen werd om 04.15 wakker en toen besefte ik me opeens dat ik volgende week op vakantie ga. Jarenlang beschouwde ik de week van Het Op Vakantie Gaan (dat is deze week dus want het duurt nog een week) als de week waarin mijn moeder gestresst door het huis marcheerde om te kijken of ze alles had en mijn zusje en ik zoveel mogelijk weg waren om schade te voorkomen.

Maar toen ik dus vanmorgen om 04.15 wakker werd begon ik allemaal dingen op te sommen die ik nodig had en dat was heel frustrerend want L. lag naast me te snurken en mijn telefoon was leeg dus ik kon geen notitie maken met als naam “DINGEN DIE IK MOET MEENEMEN DEEL 1″. Dus zo lag ik daar te woelen over de hoeveelheid boeken die ik zou meenemen en op welke manier (3 via mijn eigen biebpas, 6 via de pas die ik ooit van school kreeg en ik destijds door het herentoilet wou spoelen), en over welke zwembroek ik zou meenemen en hoe ik eigenlijk nog aan een oplader voor mijn laptop zou komen zo snel en nog veel meer andere boeiende dingen die ik vast vergeten ben maar toch importánt zijn.

Omdat vannacht vast weer hetzelfde gaat gebeuren lijkt me het algemeen nuttig dat u mij eens gaat vertellen wat u meeneemt en of het ook nuttig is om mee te nemen voor een mannelijke veertienjarige. Sowieso heb ik al een lijstje met dingen die ik mee terug moet nemen, maar dat is een ander verhaal.

Er zat een vogel op de weg.

13 July 2010

Het was maandagmorgen, ik was aan het fietsen en er zat een vogel op het wegdek. Normaal gaan vogels uit mijn weg als ik hard aankom fietsen, maar deze bleef zitten. Ik riep tringtring, maar de vogel bleef zitten. Ik haatte de vogel en ik remde.

Ik weet niet of er toevallig een cameraploeg in de nabijheid was, maar het moet er zeer raar hebben uitgezien: een jongen van 1,89 meter op een omafiets die remt voor een vogel die niet aan de kant wil.

Dit verhaal zou natuurlijk heel raar aflopen als de vogel niet aan de kant zou gaan, als ik van mijn fiets moest afstappen en ik de vogel moest wegjagen (Marianne Thieme spoiler-alert), maar er reed een auto langs, en de vogel vloog weg. Tot zover het überboeiende verhaal over de ondergetekende en de vogel op de weg die niet wegging.